Centrum Marieke de Bruijn                                                                                                Hanzeweg 48  6981 BX  Doesburg            T. 06-55727400                                          info@mariekedebruijn.com                                         www.mariekedebruijn.com
Wie is Marieke de Bruijn? Toen ik 38 jaar was ben ik in ernstige psychische problemen geraakt. Mijn 3e scheiding, mijn ouders overleden en mijn neef Erik verdronk. Onze familie viel uit elkaar. Ik was in drijfzand geraakt en voelde mezelf steeds dieper wegzakken. Mijn psychiater schreef mij angstremmende medicijnen voor waarna na enige tijd een therapie opgestart kon worden met een psycholoog. Ik voelde me niet voldoende geholpen in het reguliere circuit en ben op zoek gegaan. Na mijn genezing ben ik verder op zoek gegaan zoals u elders op deze site kan lezen.
Van Lieverlede Van lieverlede ga ik wel begrijpen Waar ik mij ruimer openstel En het hart al minnende gaat rijpen Dat ik als ik mijn liefden tel Wel nader tot de mens kan treden Maar zij niet delen in mijn lot Ik kies dit in koele vrede Ik mis hen zeer, maar weet tot slot Alleen te zijn van lieverlede                              Clara Eggink Toen ik dit gedicht 30 jaar geleden voor het eerst las voelde ik me enorm gekend in mijn eenzaamheid en mijn aanklacht tegen het leven. Nu, na alle jaren van leven, liefhebben. pijn, verdriet, doorzetten, angst, verlangen en vertrouwen, krijgt dit gedicht een steeds diepere betekenis voor mij. Ik merk dat de aanklacht verdwenen is. Dat dat geen verlies is. Maar winst. Mezelf te (her)winnen. Stukje bij beetje, bij elke ervaring weer. Op een zondagmorgen werd ik wakker en voelde een diepe ontroering over de wending die mijn leven de afgelopen 20 jaar genomen heeft. Destijds mocht ik na een inktzwarte periode in aanraking komen met deze manier van zelfonderzoek. Het heeft met behulp van anderen vanuit de diepste krochten van mijn ziel telkens weer het licht laten zien. En met behulp van dit licht was ik in staat mijn eigen duisternis te beschijnen, het onder ogen te zien en ervan te leren. Als ik terugkijk op mijn leven zie ik mezelf als Elza uit het boek de Negerhut van oom Tom. Springend van schots naar schots over de onstuimige rivier die mijn leven was, ben ik aangekomen op het vaste land. Een nieuw land waar het ruimer, lichter en schoner is. Ik ben ontwaakt, gestorven en opnieuw geboren. Ik mag pijn verlichten (het licht er op schijnen) en bewustzijn verruimen. Van mezelf en van anderen. Dat is wat ik verlang te doen, dat is de mens die ik wil zijn. Daarvoor ben ik dankbaar.
Praktijk voor psychosociale begeleiding Marieke de Bruijn  
Centrum Marieke de Bruijn                                Hanzeweg 48  6981 BX  Doesburg 06-55727400             info@mariekedebruijn.com            www.mariekedebruijn.com
Wie is Marieke de Bruijn? Toen ik 38 jaar was ben ik in ernstige psychische problemen geraakt. Mijn 3e scheiding, mijn ouders overleden en mijn neef Erik verdronk. Onze familie viel uit elkaar. Ik was in drijfzand geraakt en voelde mezelf steeds dieper wegzakken. Mijn psychiater schreef mij angstremmende medicijnen voor waarna na enige tijd een therapie opgestart kon worden met een psycholoog. Ik voelde me niet voldoende geholpen in het reguliere circuit en ben op zoek gegaan. Na mijn genezing ben ik verder op zoek gegaan zoals u elders op deze site kan lezen. Van Lieverlede Van lieverlede ga ik wel begrijpen Waar ik mij ruimer openstel En het hart al minnende gaat rijpen Dat ik als ik mijn liefden tel Wel nader tot de mens kan treden Maar zij niet delen in mijn lot Ik kies dit in koele vrede Ik mis hen zeer, maar weet tot slot Alleen te zijn van lieverlede                                    Clara Eggink Toen ik dit gedicht 30 jaar geleden voor het eerst las voelde ik me enorm gekend in mijn eenzaamheid en mijn aanklacht tegen het leven. Nu, na alle jaren van leven, liefhebben. pijn, verdriet, doorzetten, angst, verlangen en vertrouwen, krijgt dit gedicht een steeds diepere betekenis voor mij. Ik merk dat de aanklacht verdwenen is. Dat dat geen verlies is. Maar winst. Mezelf te (her)winnen. Stukje bij beetje, bij elke ervaring weer. Op een zondagmorgen werd ik wakker en voelde een diepe ontroering over de wending die mijn leven de afgelopen 20 jaar genomen heeft. Destijds mocht ik na een inktzwarte periode in aanraking komen met deze manier van zelfonderzoek. Het heeft met behulp van anderen vanuit de diepste krochten van mijn ziel telkens weer het licht laten zien. En met behulp van dit licht was ik in staat mijn eigen duisternis te beschijnen, het onder ogen te zien en ervan te leren. Als ik terugkijk op mijn leven zie ik mezelf als Elza uit het boek de Negerhut van oom Tom. Springend van schots naar schots over de onstuimige rivier die mijn leven was, ben ik aangekomen op het vaste land. Een nieuw land waar het ruimer, lichter en schoner is. Ik ben ontwaakt, gestorven en opnieuw geboren. Ik mag pijn verlichten (het licht er op schijnen) en bewustzijn verruimen. Van mezelf en van anderen. Dat is wat ik verlang te doen, dat is de mens die ik wil zijn. Daarvoor ben ik dankbaar.